Dat mens is helemaal gestoord
Scene 8 Tekst


Tot groot vermaak van zijn broer Pieter weigert advocaat Jelle 's avonds zijn kantoor te verlaten, omdat hij wordt gestalkt door een cliënte.

INT. ADVOCATENKANTOOR / SECRETARIAAT & KANTOOR JELLE / AVOND 2

Het kantoor is verlaten en alleen in de kamer van Jelle brandt licht. Op de achtergrond klinkt het aanhoudend getoeter van een auto. Een sleutel in de voordeur. Pieter komt naar binnen en wil zijn aktekoffer in zijn kamer leggen, maar ziet dan het licht bij Jelle.

PIETER

Zware case?

JELLE

Kun je wel zeggen. Parkeerbonnen.

Verbaasd komt Pieter naar Jelle’s kantoor. Die hangt achterover in zijn stoel met zijn benen op een leeg bureau.

PIETER

Dat had je toch al afgerond?

JELLE

Ik wel, maar zij nog niet.

Hij knikt met zijn hoofd naar het raam, waarachter nog steeds het doordringende geclaxoneer van de auto klinkt.

PIETER

Hoezo? Wat wil ze dan?

JELLE

Mij.

Hij gebaart opzij naar de bloemen.

JELLE (CONT.)

Emmers met rozen, een gouden horloge cadeau, om de tien minuten een liefdesverklaring op m’n voice-mail. Zelfs Leny wordt er gek van.

Pieter grinnikt.

PIETER

En jij?

JELLE

Wat denk je?! Ik kom m’n kantoor niet meer uit, voordat ze weg is.

PIETER

Maar heb je ook gezégd dat je niets voor haar voelt?

Jelle snuift verontwaardigd.

JELLE

Alsof dat nog niet duidelijk is!

PIETER

Heb je het gezegd?!

JELLE

Ik zei dat ik geen tijd had. De hele week niet. Dat ik omkwam in het werk. Als ze het dan nog niet snapt!...

Pieter gaat zitten en schudt even z’n hoofd.

PIETER

Waarom zég je het haar niet gewoon?! 'Ik hoef je rozen en dat horloge niet, want ik voel niks voor jou. Punt'

Jelle begint te lachen.

JELLE

Ja, hallo, het is een cliënt! Die ga je toch niet wegjagen.

PIETER

Zeggen wat je denkt en doen wat je zegt, hoe moeilijk kan dat zijn?

JELLE

Pieter, we zijn juristen! Als wij gaan zeggen, wat we denken, dan kunnen we de zaak hier wel sluiten.

Op dat moment houdt buiten het getoeter van de auto op. Beiden luisteren aandachtig.

JELLE (CONT.)

Zullen we de zaak dan maar sluiten?

Lachend trekt hij zijn jas aan.

Meer teksten

Lange dagreis naar de nacht

The play is directed perfectly

Anna Kondrasjova

(Recensent)

Andere teksten

© Maarten van der Duin | wildwords, 2011-2021