God, wat was ik trots!
Scene 33


Adriaan wil oude tijden doen herleven met Finette, maar door zijn gezin is hij zelf voorgoed veranderd.

INT. HOTEL / SLAAPKAMER / AVOND 2

Met een glunderend gezicht komt Adriaan de hotelkamer binnen. Hij trekt Finette aan haar hand met zich mee en sluit de deur achter haar. Zij observeert terughoudend zijn opwinding.

ADRIAAN

Net de eerste keer. Weet je nog? Alsof we iets stouts doen.

Hij slaat een punt van de deken op het bed uitnodigend terug en kijkt haar grijnzend aan.

FINETTE

Maar jij en Corine, hebben jullie geen...?

ADRIAAN

Zij is meer moeder dan vrouw. En trouwens, ook vóor de baby hadden wij nooit die spanning.

Hij gaat op een stoel zitten en begint zijn veters los te strikken. Finette kijkt naar zijn handelingen en blijft zelf gewoon staan.

ADRIAAN (CONT.)

Zoals jij en ik. Als je de redactie binnenliep en iedereen keek om. God, wat was ik trots!

FINETTE

(glimlacht) En ik op jou. De machtige hoofdredacteur, zelfverzekerd en altijd in vorm.

ADRIAAN

Omdat ik wist dat jij thuis op mij wachtte.

Hij heeft zijn schoenen en broek uitgetrokken en gaat staan. Bewegingloos slaat Finette hem gade en maakt zelf geen aanstalten om zich uit te kleden.

ADRIAAN (CONT.)

(lief) Heb je het koud?

Finette reageert niet en Adriaan begint een beetje onzeker te worden.

FINETTE

En nu? Een spuugvlek op je overhemd...

Adriaan kijkt omlaag naar zijn overhemd: inderdaad een vlek. Hij probeert die er met z'n nagel af te krabben.

ADRIAAN

De baby. Echt álles zit onder.

FINETTE

... smerige sokken en een buikje.

Adriaan trekt zijn buik in en kijkt Finette bevreemd aan.

FINETTE (CONT.)

Wat is er gebeurd, Adriaan?! Twee jaar en je bent helemaal ingekakt.

Adriaan slikt iets weg.

ADRIAAN

(stamelt) Het is dat thuiszitten. Dan maakt het niet meer zo uit.

Finette schudt ongelovig haar hoofd.

FINETTE

Klagen over de strijk en vieze luiers!

ADRIAAN

Je weet niet wat het is, Finette. Jij hebt nooit kinderen gekregen.

Auw. Een echo van talloze ruzies.

FINETTE

Het is jouw keuze. Jij bent met haar getrouwd en jij wilde een kind. Wees dan ook een vent en draag de consequenties.

ADRIAAN

Dat doe ik toch ook?! Ik laat ze nooit in de steek, hoe vaak ik daar ook aan denk.

FINETTE

Waarom zijn we dan hier? Als troost voor je treurige bestaan?! Daarvoor ga je maar naar de Wallen.

En daarmee draait ze zich om en trekt de deur open. In zijn onderbroek en op sokken snelt Adriaan naar haar toe en duwt met zachte hand de deur weer dicht.

ADRIAAN

Alsjeblieft, Finette. Je hield toch van me?!

Hij brengt zijn gezicht heel dicht bij het hare.

ADRIAAN (CONT.)

Het kan zo wéer gebeuren.

FINETTE

Dat was iemand anders.

Ze verlaat de kamer.

Meer teksten

The Servant Wife

Immense pleasure for ears, eyes and heart

Andere teksten

© Maarten van der Duin | wildwords, 2011-2021