Als ik lekker wil eten, dan bel ik een traiteur
Scene 35


Charlotte wordt helemaal gek van de zorgzaamheid van Sophie die bij haar in huis is getrokken.

INT. WERF NOORDERMEER / TOILETTEN / DAG

Charlotte heeft eindelijk wat privacy gevonden op de toiletten van de werf. Denkt ze. Als ze met een gevonden stompje eyeliner haar wimpers bijwerkt, wordt er een wc doorgetrokken en ziet ze in de spiegel een deur opengaan. het olijke hoofd van Sophie verschijnt:

SOPHIE

Hier ben je dus! Kijk eens wat je hebt vergeten.

Ze zwaait met een make-up-tasje.

SOPHIE (CONT.)

Je was ook ZO vroeg weg.

Je hoort iets breken in Charlotte. Ze grijpt Sophie beet en slingert haar tegen de muur. Tubes, Flesjes en potjes uit het make-up-tasje vliegen door het hele vertrek.

CHARLOTTE

HOU OP!! LAAT ME IN GODSNAAM MET RUST!! Ik word GEK van die bemoeizucht! Als ik vroeg wil opstaan, dan is dat MIJN zaak! Het gaat NIEMAND iets aan, hoe ik leef, wat ik eet of waar ik m'n post neerleg...

SOPHIE

(verward) Het is veel overzichtelijker, zo'n postvakje.

CHARLOTTE

KAN ME NIKS SCHELEN! Al ligt m'n make-up achter de verwarming en m'n post in het vriesvak, dan nog heeft NIEMAND het recht om dat te veranderen. Het is MIJN huis.

SOPHIE

En dat blijft het ook. Ik probeer je alleen maar te helpen. Je werkt ZO hard voor de werf, dan kan IK toch zorgen voor lekker eten?!

CHARLOTTE

Als ik lekker wil eten, dan bel ik een traiteur. Die geef ik een dikke fooi en daarmee is het afgelopen. Maar jou moet ik altijd en eeuwig 'dankbaar' zijn voor wat je nou weer hebt gedaan.

SOPHIE

Daar vraag ik toch helemaal niet om?! Het is niet meer dan normaal wat ik doe.

Charlotte is een beetje uitgeraasd en kiest nu zorgvuldig haar woorden:

CHARLOTTE

Dat is nou juist het punt. Jij bent te goed. Voor Max. Voor mij. Veel te vrijgevig, te onbaatzuchtig. Je doet ALLES voor ons. Dat haalt in een Noordermeer het slechtste naar boven. En zelf ga je eraan kapot.

Er valt een stilte.

SOPHIE

(Voorzichtig) En nu? Wil je dat ik ga?

Zonder haar aan te kijken:

CHARLOTTE

Ik wil m'n oude leven terug. Ik wil m'n spullen kunnen vinden, waar ik ze heb neergegooid. Ik hoef geen cadeautjes meer zonder reden. En als ik thuiskom na een lange dag, dan moet de ijskast leeg zijn. Aangebroken flessen wijn worden niet weggegooid, ook al krijg ik er stekende koppijn van. En als m'n glas omvalt op de bank, dan moet die vlek minstens een maand blijven zitten. Als je dat aankunt, mag je van mij blijven.

Een lange stilte. Ze kijken elkaar aan.

SOPHIE

(opgelucht) Afgesproken.

Meteen gaat ze op haar knieƫn op de grond zitten en begint alle make-up-spulletjes te verzamelen.

CHARLOTTE

(moedeloos) Sophie, alsjeblieft!

Pas dan beseft Sophie, waar ze mee bezig is. Ze komt weer overeind, kijkt Charlotte verontschuldigend aan:

SOPHIE

(stamelt) Sorry.

Ze gooit de make-up weer terug op de grond en verlaat de toiletten. Charlotte zucht.

Meer teksten

La Zingaretta

Fantastisch, het was verrassend en komisch!

Kevin Avio

Andere teksten

© Maarten van der Duin | wildwords, 2011-2021