Wildwords

INT. WERF DE GRAAF / KANTOOR / DAG

Op koele wijze legt Conny een offerte voor Tessa op tafel en daarnaast een pen: of ze even wil tekenen. Ook Bas zit aan tafel.

CONNY

(koel) Zet hier je handtekening maar. Of wil je het nog doorlezen?
Tessa ergert zich aan Conny’s toon en staart even zwijgend voor zich uit.

CONNY (CONT.)

Vandaag nog als het kan. Dan kunnen we aan de slag.
Tessa kan zich niet langer inhouden:

TESSA

Wat zit je nou eigenlijk dwars?! Ben ik te eigenwijs?
Conny kijkt haar verbaasd aan. Bas voelt de bui al hangen:

BAS

(Gealarmeerd) Tessa, laten we nou geen drama…

TESSA (ONDERBREEKT)

Heb ik een te grote mond of staat de kleur van mijn haar jou niet aan?!
Ze komt nu pas goed los:

TESSA (CONT.)

Of kun je het nog steeds verkroppen dat IK hier zit en niet één van je kinderen? Zeg het me alsjeblieft recht in m’n gezicht: Wat doe ik verkeerd?!

CONNY

(Verveeld) Als je op ruzie uit bent, neem dan iemand anders. Daar heb ik echt geen zin in.

TESSA

JIJ bent voortdurend op ruzie uit! OVERAL heb je commentaar op. NIKS doe ik goed. Je laat geen kans voorbijgaan om mij voor paal te zetten. En ik wil graag weten waarom.

BAS

(Sust) Dit is niet het goede moment. We zijn allemaal een beetje gespannen…
Maar ook Conny is al losgebarsten:

CONNY (ONDERBREEKT)

Dat zal ik je vertellen. Als ik had geweten dat jij zo onverantwoordelijk met de rederij zou omgaan, had ik je nooit directrice gemaakt.

BAS

Dat meent ze niet. Dat zegt ze alleen maar, omdat…

TESSA (ONDERBREEKT, TEGEN CONNY)

Wat noem jij ‘onverantwoordelijk’?! Dat ik ZELF nadenk en niet als een kip zonder kop jouw bevelen opvolg?!

CONNY

Nee, dat jij bij de eerste de beste gelegenheid naar Noordermeer toestapt tegen alle waarschuwingen in.

TESSA

Omdat ik wil dat de rederij het beste van het beste krijgt. Dat is toch de taak van een directeur?!

CONNY

Niet op mijn rederij! Daar doe je gewoon wat ik je zeg!

TESSA

(Opeens heel kalm) Dat is tenminste duidelijk.
Ze gooit de pen terug op tafel.

TESSA (CONT.)

Dan ben ik niet de directeur die je zoekt.
Bas probeert de schade te beperken:

BAS

Conny, alsjeblieft. Tessa doet haar werk goed. Er is geen enkele reden…

TESSA (ONDERBREEKT, TEGEN CONNY)

(Kalm) Jij vindt jezelf zo geweldig. Niemand anders voldoet in jouw ogen. Maar ondertussen wordt jij belazerd waar je bij staat.
Ze gooit de correspondentie uit het archief van Jacob op tafel en loopt het kantoor uit.

BAS (TEGEN CONNY)

Waar ben jij mee bezig?!
Maar Conny heeft haar aandacht al gericht op de brieven. Ze begint te lezen en raakt verbijsterd:

CONNY

Het is toch niet te geloven?!
Ze graait een aantal brieven van tafel en verlaat het kantoor:

BAS

Waar ga je naartoe?!

INT. HUIS MAX / WOONKAMER / DAG 1

Ook Max hangt aan de telefoon en spreekt net de laatste woorden van een boodschap voor Sjoukje in:

MAX (IN TELEFOON)

… Nog twee, drie dagen voordat ik vrij ben en dat is lang misschien, maar ik doe het voor jou…
Hij wordt onderbroken door de voordeurbel en legt de telefoon neer. Als hij de deur opentrekt, loopt Emma langs hem heen de kamer in. Door de glazen schuifpui kijkt ze de achtertuin in:

EMMA

(opgewekt) Ha, Max! Wat is het toch een mooie dag!
Max weet allang waarvoor zij komt en laat zich vermoeid in een fauteuil ploffen.

MAX

Doe maar geen moeite, ma. Je hoeft me niet te vertellen dat ik m’n familie verraad, want jullie hebben mij zelf laten vallen. Mij interesseert nu alleen nog de prijs van m’n aandelen. En niemand die mij daarvan afhoudt.

EMMA

(Geamuseerd) Groot gelijk, Max. Zo heb ik je ook opgevoed. Ik was trots op je, toen je vanmorgen opkwam voor je eigen belangen. Rücksichtlos, zonder scrupules, ook al ging dat ten koste van je eigen familie. Heel bewonderenswaardig en moedig!
Ze loopt weer naar de gang om te vertrekken.

EMMA (CONT.)

Dat kwam ik je eigenlijk alleen maar vertellen.
Nu raakt Max toch echt gealarmeerd. Hij komt overeind en loopt z’n moeder achterna:

MAX

Wacht even!
Emma draait zich vragend om.

MAX (CONT.)

Wat is hier aan de hand?! (Somt op) Werf Noordermeer loopt onder water; jullie kunnen alleen uitwijken naar het terrein van De Graaf; en ik zet jullie onder druk om het overnamebod te verhogen…

EMMA

(niet-begrijpend) Ja?!

MAX

En vervolgens noem jij mij bewonderenswaardig en moedig?!

EMMA

Wat had je dan verwacht?

MAX

Smeergeld, chantage, bedreigingen, de hele rataplan. Alleen maar om de deal erdoor te drukken.

EMMA

Waarom zou ik? Het gaat toch goed zo?! Ik heb in jaren niet meer zo’n lol gehad. Vooral toen ik veertig miljoen zei. Zag je hoe iedereen wit wegtrok?!
Max begrijpt er helemaal niets van.

EMMA (CONT.)

Denk na, Max: als ik dat terrein van De Graaf wilde hebben, legde ik toch gewoon 100 miljoen op tafel?! Desnoods uit privégelden. Maar wat moet IK nou met een werf op mijn leeftijd?! Voor het geld hoef ik het niet meer te doen.

MAX

(Geschokt) Maar wat wil je dan?!

EMMA

(Opeens serieuzer) Plezier hebben. Jarenlang heb ik ernaar uitgekeken om De Graaf te zien spartelen en daar ga ik nu van genieten, zolang ik maar wil.

MAX

Dat meen je niet.

EMMA

En als jij zo tegengas blijft geven, kunnen we ze misschien wel MAANDEN aan het lijntje houden…
Ze vertrekt naar de voordeur. Max beseft dat hij nog weleens heel lang op zijn geld zou kunnen gaan wachten

INT. WERF NOORDERMEER / TOILETTEN / DAG

Charlotte heeft eindelijk wat privacy gevonden op de toiletten van de werf. Denkt ze. Als ze met een gevonden stompje eyeliner haar wimpers bijwerkt, wordt er een wc doorgetrokken en ziet ze in de spiegel een deur opengaan. het olijke hoofd van Sophie verschijnt:

SOPHIE

Hier ben je dus! Kijk eens wat je hebt vergeten.
Ze zwaait met een make-up-tasje.

SOPHIE (CONT.)

Je was ook ZO vroeg weg.
Je hoort iets breken in Charlotte. Ze grijpt Sophie beet en slingert haar tegen de muur. Tubes, Flesjes en potjes uit het make-up-tasje vliegen door het hele vertrek.

CHARLOTTE

HOU OP!! LAAT ME IN GODSNAAM MET RUST!! Ik word GEK van die bemoeizucht! Als ik vroeg wil opstaan, dan is dat MIJN zaak! Het gaat NIEMAND iets aan, hoe ik leef, wat ik eet of waar ik m’n post neerleg…

SOPHIE

(verward) Het is veel overzichtelijker, zo’n postvakje.

CHARLOTTE

KAN ME NIKS SCHELEN! Al ligt m’n make-up achter de verwarming en m’n post in het vriesvak, dan nog heeft NIEMAND het recht om dat te veranderen. Het is MIJN huis.

SOPHIE

En dat blijft het ook. Ik probeer je alleen maar te helpen. Je werkt ZO hard voor de werf, dan kan IK toch zorgen voor lekker eten?!

CHARLOTTE

Als ik lekker wil eten, dan bel ik een traiteur. Die geef ik een dikke fooi en daarmee is het afgelopen. Maar jou moet ik altijd en eeuwig ‘dankbaar’ zijn voor wat je nou weer hebt gedaan.

SOPHIE

Daar vraag ik toch helemaal niet om?! Het is niet meer dan normaal wat ik doe.
Charlotte is een beetje uitgeraasd en kiest nu zorgvuldig haar woorden:

CHARLOTTE

Dat is nou juist het punt. Jij bent te goed. Voor Max. Voor mij. Veel te vrijgevig, te onbaatzuchtig. Je doet ALLES voor ons. Dat haalt in een Noordermeer het slechtste naar boven. En zelf ga je eraan kapot.
Er valt een stilte.

SOPHIE

(Voorzichtig) En nu? Wil je dat ik ga?
Zonder haar aan te kijken:

CHARLOTTE

Ik wil m’n oude leven terug. Ik wil m’n spullen kunnen vinden, waar ik ze heb neergegooid. Ik hoef geen cadeautjes meer zonder reden. En als ik thuiskom na een lange dag, dan moet de ijskast leeg zijn. Aangebroken flessen wijn worden niet weggegooid, ook al krijg ik er stekende koppijn van. En als m’n glas omvalt op de bank, dan moet die vlek minstens een maand blijven zitten. Als je dat aankunt, mag je van mij blijven.
Een lange stilte. Ze kijken elkaar aan.

SOPHIE

(opgelucht) Afgesproken.
Meteen gaat ze op haar knieën op de grond zitten en begint alle make-up-spulletjes te verzamelen.

CHARLOTTE

(moedeloos) Sophie, alsjeblieft!
Pas dan beseft Sophie, waar ze mee bezig is. Ze komt weer overeind, kijkt Charlotte verontschuldigend aan:

SOPHIE

(stamelt) Sorry.
Ze gooit de make-up weer terug op de grond en verlaat de toiletten. Charlotte zucht.

INT. PENTHOUSE / VOORDEUR & KEUKEN & WOONKAMER / DAG

KEUKEN: Bloemen worden in een vaas geschikt. Met een schort om en plastic handschoenen aan snijdt Sophie bloemstelen schuin af en zet ze vervolgens in een vaas, waar al een heel, artistiek boeket is ontstaan. Dan wordt er een paar keer ongeduldig op de voordeurbel gedrukt.

SOPHIE

Ja-ja, ik kom al.
Ze doet de voordeur open en Emma stapt zonder enige begroeting naar binnen.

EMMA

Jij moet naar Max toe.
Sophie zucht en doet de voordeur dicht.

SOPHIE

Goedemiddag, Emma. Een tijd niet gezien, Emma. Hoe gaat het ermee, Emma?
Alsof ze dit helemaal niet heeft gehoord:

EMMA

Jij moet met hem praten, zodat hij weer met beide benen op de grond komt.

SOPHIE

Max leidt nu zijn eigen leven.
Ze loopt naar de keuken, waar ze de laatste bloem schikt en komt met de vaas de kamer weer in.

EMMA

Onzin. Jij bent nog steeds zijn vrouw of jullie nu gescheiden zijn of niet.

SOPHIE

Hij heeft een nieuwe liefde.

EMMA

(onverwacht fel) Pfft. ‘Nieuwe liefde’. Die lellebel van de Graaf!

SOPHIE

Mij lijkt ze heel aardig.

EMMA

Het is een berekenend kreng, dat alleen maar uit is op z’n geld. Haar eigen vader heeft geen cent te makken, dus haalt ze het maar bij een ander!

SOPHIE

Max is zelf oud en wijs genoeg om voor zichzelf op te komen. Die heeft geen ‘chaperonne’ meer nodig.

EMMA

Het had z’n dochter kunnen zijn!!

SOPHIE

Dat zegt toch niks. Je eigen man was ook een stuk ouder!

EMMA

(ziedend) Dat was heel anders! Dat was echte liefde en geen puberale bevlieging. Kijk naar ‘m! Er komt geen zinnig woord meer uit. Hij is z’n leven aan het vergooien. En dat moet jij hem duidelijk maken!

SOPHIE

Waarom zou ik?
Emma wordt opeens gevaarlijk kalm:

EMMA

Omdat het jouw schuld is, dat hij het spoor bijster is.
Sophie kijkt vragend op.

EMMA (CONT.)

Als er een evenwichtige en gelijkwaardige vrouw naast hem had gestaan, was dit niet gebeurd. Je hebt hem nooit een stabiel en liefdevol thuis kunnen geven en dit zijn de gevolgen.
Sophie is met stomheid geslagen.

EMMA (CONT.)

Wees blij dat ik je nu de kans geef om iets terug te doen.
Dit is de druppel voor Sophie:

SOPHIE

IK HEB GENOEG GEDAAN! Ik heb jaren geknokt voor m’n huwelijk met Max, tot ik besefte dat het hopeloos was. Want er stond altijd iemand tussen ons in. EN DAT WAS JIJ! Geen enkele beslissing kon worden genomen zonder jouw goedkeuring. JIJ regelde het huis, JIJ bepaalde de inrichting, JIJ koos de school voor de kinderen. Max kon zelfs geen broek kopen, zonder zich af te vragen wat JIJ daarvan vond. Als iemand ons huwelijk heeft vergald, dan ben JIJ dat.
Emma wordt overweldigd door de felheid van Sophie.

SOPHIE (CONT.)

Nu pas heeft hij de moed om z’n eigen hart te volgen. En misschien heb je gelijk en is zijn relatie met Sjoukje inderdaad een vergissing. Maar dan wel ZIJN EIGEN vergissing. Voor het eerst doet Max wat hij ZELF wil. En dan zou ik hem nu onderuit moeten halen?!
Ze kijkt Emma doordringend aan.

SOPHIE (CONT.)

Geef nou eens één goede reden waarom.
Het blijft even stil. Dan staat Emma op en loopt naar de deur. Zonder Sophie aan te kijken:

EMMA

(Zacht) Omdat je diep van binnen nog van hem houdt. Ergens in je burgerlijke hoofd leeft nog de hoop dat hij bij je terugkeert…
Ze doet de deur open en vertrekt, Sophie in gedachten achterlatend.

INT. KERK / BIECHTSTOEL / DAG

Emma zit geknield in een afgesloten biechtstoel met haar gezicht vlakbij het gaas, waarachter Donier aandachtig luistert.

EMMA

(fluistert schuldbewust) Ik koester onkuise gedachten.

DONIER

Dat is heel menselijk.

EMMA

Toch voel ik me schuldig, want ik heb mijn man zaliger destijds trouw beloofd.

DONIER

Liefde is iets om te koesteren en niet om jezelf mee te kwellen.

EMMA

Ook als die nooit beantwoord zal kunnen worden?

DONIER

Heeft hij een ander?

EMMA

Zo kun je het noemen.
Het blijft even stil.

DONIER

Ja, dan is jouw liefde onmogelijk.

EMMA

Ook als hij hetzelfde voelt voor mij?

DONIER

Heeft hij dat gezegd?

EMMA

Nee, maar ik zie het aan de manier, waarop hij naar me kijkt. Ik voel het als hij naast me staat.
Haar mond raakt bijna het gaas met daar vlak achter Donier, die met ingehouden adem luistert.

EMMA (CONT.)

Hoe hij mij in z’n armen zou willen nemen. Me zou willen kussen, alsof z’n leven ervan afhangt. En ik kan hem wel toeschreeuwen: doe het dan! Maar hij houdt zichzelf tegen. Alsof hij zich verstopt voor z’n eigen gevoel.

DONIER

Misschien heeft hij meer tijd nodig.

EMMA

Denk je?

DONIER

Ware liefde laat zichzelf niet ontkennen. Ooit kiest hij voor jou.

EMMA

Hoe weet je dat zo zeker?

DONIER

Zo zijn mannen. Bang om op te geven, wat ze hun hele leven hebben opgebouwd. Dat kost tijd. Hoe oud is hij?

EMMA

Net zo oud als ik.

DONIER

Succesvol?

EMMA

Op zijn manier, ja.

DONIER

Gelovig?
Het blijft even stil. Dan komt het hoge woord eruit:

EMMA

Jij bent het, Louis.
Ze wacht op zijn reactie, maar het blijft stil.

EMMA (CONT.)

Vanaf het eerste moment dat ik je zag. Het spijt me als ik je in verlegenheid breng. Maar dat had ik nooit gedaan, als ik niet zeker wist dat jij ook iets voor mij voelde. Want het is wederzijds. Dat kun je niet ontkennen. Toch, Louis?!
Ze wacht op zijn reactie, maar weer blijft het stil.

EMMA (CONT.)

(Smekend) Zeg, dat je ook iets voor mij voelt, alsjeblieft. Zeg het me!
Na een eindeloze stilte wordt het gordijntje opengetrokken. Donier vlucht weg van de biechtstoel. Z’n voetstappen gaan steeds sneller en galmen door de kerk. Emma schaamt zich dood en zakt ineen.

INT. BOOTHUIS / AVOND

FLASHBACK: De televisiebeelden kolken verder in het hoofd van Sam. Ze herbeleeft de ogenblikken na de ramp: het witte gezicht van Marco in het kolkende water, zijn geschreeuw.
En dan het gezicht van Anton.
Hij blijkt werkelijk in het boothuis te staan en kijkt naar Sam.
Dan zien we wat hij ziet: Sam zit in een wit nachthemd in een hoek van het boothuis voor zich uit te staren. Iedere kleur is uit haar lichaam weggetrokken, zodat het lijkt alsof ze van was is.

ANTON

Baby.
Sam kijkt hem onbewogen aan, alsof hij slechts een schim is.

ANTON (CONT.)

Ik kom afscheid nemen.

SAM

We hebben lang geleden al afscheid genomen.

ANTON

Ik had je graag meegenomen… Maar alles wat ik aanraak, maak ik kapot.
Hij streelt met een hand over haar gezicht.

ANTON (CONT.)

Het ga je goed, Sam. En denk nog eens aan mij.

SAM

Anton is dood.
Anton pakt haar hoofd met beide handen en kust haar zachtjes.

ANTON

Ja, Anton is dood.
Hij staat op en loopt naar de deur. Nog één keer kijkt hij om en dan is hij weg.

EXT. LANDGOED DRIESSEN / KREEKJE / DAG

CROSS: INT. & EXT. LANDGOED DRIESSEN / AUTO EMMA & KREEKJE / DAG

KREEKJE: Zacht ruisend riet, de wind die door de bomen strijkt, het kabbelende water: het leven in volle glorie.
Charlotte doet haar jurkje uit en laat haar slipje en bikini van haar lichaam vallen. Ze glijdt als een naakte nimf het water in.
Achter haar volgt Mick en ook hij loopt erbij, zoals Moeder natuur hem geschapen heeft. Hij springt naast haar in het water en spettert haar nat.
AUTO: Emma zit achter het stuur met op de stoel naast haar de offerte, die Driessen moet ondertekenen. Op de radio speelt pianomuziek.
Ze passeert het toegangshek naar het landgoed van Driessen. In de verte ligt het kasteel.
KREEKJE: Het spel tussen Charlotte en Mick krijgt een steeds sensueler karakter. Ze draaien om elkaar heen als in een paringsdans. Ze kussen.
AUTO: Opeens ziet Emma iets, dat haar aandacht trekt. Ze rijdt een eindje verder en parkeert dan haar auto in de berm. Ze stapt uit en laat het portier openstaan.
Zonder geluid te maken, loopt ze naar een aantal bomen, waar ze net voorbij is gereden.
KREEKJE: Charlotte drukt zichzelf tegen Mick aan en slaat haar been om hem heen. Hij kust haar in haar nek. Zij kreunt van genot.
BOMEN: Heel voorzichtig sluipt Emma tussen de bomen door. Er klinkt blij gelach en het gespetter van water. Achter het bosje ziet Emma een kreekje schitteren met daarin:
KREEKJE: Mick heeft zijn handen op de billen van Charlotte gelegd en trekt haar tegen zich aan. Zij knijpt met haar vingers in zijn schouders en bijt in zijn oor.
Maar dan ziet Charlotte haar moeder verscholen tussen de bomen staan.
Emma knikt grimmig, alsof ze al haar vermoedens bevestigd ziet:

EMMA

Je bent gelukkig getrouwd, zie ik.
Charlotte duwt verschrikt Mick van zich af.

CHARLOTTE

Mam, het is niet wat je denkt.
Ze zakt door haar knieën in het ondiepe kreekje om haar naaktheid onder water te verbergen.

EMMA

Het gaat er niet om wat IK denk, maar wat Wim Driessen hiervan denkt.

CHARLOTTE

Dat is iets tussen hem en mij!

EMMA

Mis! Jouw hele huwelijk is een vooropgezet plan om de werf naar je toe te trekken. Het gaat dus ook MIJ aan. Ik STA erop dat je het hem vertelt.

CHARLOTTE

Dat is niet waar! Ik HOU van die man.

EMMA

Dat zie ik!

CHARLOTTE

Wim weet best dat hij niet aan al mijn behoeften kan voldoen. En hij vindt het helemaal geen punt…

EMMA

Mooi. Dan kun je het hem toch gerust vertellen.

CHARLOTTE

Waar is dat nou goed voor?!

EMMA

Dan vertel ik het hem zelf!
Ze draait zich om en begint tussen de bomen door terug te lopen naar haar auto.

CHARLOTTE

Niet doen.
Emma draait zich om.

EMMA

Hij heeft het recht om te weten uit wat voor motieven jij met hem bent getrouwd!
Charlotte waadt als een bezetene uit het water, grist haar kleren van de grond en vliegt achter Emma aan. Terwijl ze rent, probeert ze tegelijkertijd haar slipje, bh en jurkje aan te trekken.

INT. & EXT. LANDGOED DRIESSEN / AUTO EMMA / DAG

CROSS: 32 INT. KASTEEL DRIESSEN / WERKKAMER / DAG

BEGIN SEQUENTIE:
WERKKAMER: Driessen doet vingeroefeningen op de piano.
LANDGOED: Druipend van het water komt Charlotte in haar dunne jurkje tussen de bomen door gesneld. Ze roept smekend naar Emma die in de verte het portier van haar auto al opent:

CHARLOTTE

Mama, alsjeblieft. Doe me dat niet aan. Ik wil hem niet kwijt.

EMMA

Waar maak je je druk om?! Hij vond vreemdgaan toch helemaal geen punt?!
WERKKAMER: De toonladders gaan steeds sneller.
LANDGOED: Net voordat Charlotte het portier kan beetgrijpen, scheurt de wagen al weg in de richting van het kasteel, waarbij kiezelstenen hoog opspatten.
Charlotte neemt een kortere weg en sprint uit alle macht door allerlei bloemperken en over struiken heen.
WERKKAMER: De vingers van Driessen gieren over de toetsen.
LANDGOED: als Emma met een noodstop voor de ingang tot stilstand komt en het portier opengooit, komt Charlotte al buiten adem door een heg heengevallen. Door een raam van het kasteel klinken nu luid de vliegensvlugge piano-toonladders.

CHARLOTTE

Mama, wat wil je hebben? Je kunt alles van me krijgen. Geld, aandelen.

EMMA

Te laat, lieveling. Dat had je je eerder moeten bedenken.
Ze stormt het kasteel binnen op de voet gevolgd door Charlotte.
EINDE SEQUENTIE.

INT. KASTEEL DRIESSEN / GANG & WERKKAMER / DAG

Emma komt als eerste de gang ingerend, maar wordt ingehaald door Charlotte die zich helemaal buiten adem posteert voor de deur naar Diessens werkkamer. De pianomuziek is nu heel dichtbij. Met haar gezicht komt Emma vlakbij Charlotte:

EMMA

Je hebt me onderschat. In mijn leven heb ik wel grotere tegenstanders dan jou weggevaagd.
Ze wil Charlotte met haar hand aan de kant schuiven, maar die verzet zich. Er volgt een korte worsteling. En dan stopt ineens de pianomuziek.
Een stilte.

DRIESSEN

Wie is daar?
Emma maakt van Charlotte’s schrik gebruik om langs haar de werkkamer in te glippen.

EMMA

(Glimlachend) Ik ben het.
Ze loopt naar Driessen toe, die aan zijn bureau zit. In de deuropening staat een halfnaakte Charlotte, die met afschuw de bewegingen van haar moeder volgt. Rond haar voeten vormt zich een plasje water.

DRIESSEN

Ha, schoonmoeder. Wat kan ik voor je doen?

EMMA

Ik kom voor het volgende:
Charlotte houdt haar adem in.

EMMA (CONT)

Er moet een extra gasturbine besteld worden voor de Fatima. En mijn tekenbevoegdheid houdt op bij veertigduizend. Zou jij even een krabbel kunnen zetten?
Ze haalt de offerte tevoorschijn.

DRIESSEN

Natuurlijk.
Hij zet een handtekening.

EMMA

(Terloops) Het is zalig weer buiten. Ideaal om te zwemmen.

DRIESSEN

Mij niet gezien. Ik kan niet zo goed tegen de temperatuurwisselingen.

EMMA

Jammer, ik zag zo’n leuk kreekje op weg hiernaartoe.
Charlotte kan wel door de grond zakken van ellende.

DRIESSEN

Heb ik speciaal laten aanleggen. Daar wordt vaak in gezwommen.

EMMA

(Alsof ze zich nu iets herinnert) Nu je het zegt. Daarnet zag ik ook twee mensen zwemmen. Of liever gezegd, ze gingen zo in elkaar op, dat ze daar niet toe kwamen. (Glimlacht) Een aandoenlijk schouwspel…

CHARLOTTE

(Barst uit tegen Emma) Hou op! (Tegen Driessen) Dat was ik…

DRIESSEN

En wie nog meer?

CHARLOTTE

Ik weet z’n naam niet. (Emma snuift) Maar hij werkt hier in de tuin.
Met venijnige bewegingen rijdt Driessen naar het raam en kijkt naar buiten. Hij tikt tegen het glas. Charlotte werpt een verwijtende blik vol woede naar Emma, die doet alsof haar neus bloedt.

CHARLOTTE (CONT.)

Het spijt me verschrikkelijk, Wim.
Ze kijkt naar Driessen, maar hij vermijdt haar blik. Een eindeloze stilte. Charlotte weet zich geen raad met haar houding.
Dan naderen er voetstappen door de gang. Er wordt geklopt en de deur gaat open: Ook Mick heeft geen tijd gehad om zich goed af te drogen.

MICK

U heeft mij geroepen, meneer?

DRIESSEN

Ja. Was jij daarnet met mijn vrouw bij de kreek?

MICK

Ik ehh…
Hij kijkt even snel naar Charlotte, die zich enorm opgelaten voelt.

DRIESSEN

Gewoon antwoord geven! Ja of nee?

MICK

Ja.
Emma triomfeert.

DRIESSEN

En hoe was het?
Emma weet niet wat ze hoort. Charlotte kijkt op.

MICK

(Glimlacht) Zeer aangenaam.

DRIESSEN

Vond jij dat ook, liefje?

CHARLOTTE

(Schaapachtig) Ja.

DRIESSEN

Mooi.
Hij knikt vriendelijk naar Mick.

MICK

Dank u wel.
Hij vertrekt. Als hij langs Charlotte loopt, geeft hij haar een knipoog. Driessen kijkt Emma aan en glimlacht.

DRIESSEN

Dat zijn zo de vrijheden van ons huwelijk. Ondanks mijn beperkingen wil ik Charlotte niets tekort doen.
Emma gaat door de grond, maar laat niets merken.

EMMA

Met jullie privéleven wil ik me natuurlijk helemaal niet bemoeien.
ze zwaait even met de offerte.

EMMA (CONT)

Bedankt. Ik ga m’n nederige rol op de werf weer vervullen.
Met een vriendelijk knik naar Driessen en zonder Charlotte nog aan te kijken, verlaat Emma de werkkamer. Driessen rolt naar Charlotte toe.

CHARLOTTE

(Zacht) Wim, ik schaam me zo verschrikkelijk.

DRIESSEN

Waarom? Dat is nergens voor nodig? Hier hebben we het toch over gehad?!

CHARLOTTE

Praten is wat anders dan doen.

DRIESSEN

Als jij maar gelukkig bent.
Charlotte omhelst hem en drukt hem stevig tegen zich aan.

INT. WERF NOORDERMEER / KANTOOR / DAG

Max zit aan zijn bureau en kijkt naar televisiebeelden van de reddingsoperatie.

COMMENTATOR (OS)

De zoekactie is nu al negen dagen aan de gang en de kans wordt steeds kleiner dat er ooit nog een lichaam wordt gevonden…
Emma komt binnen met een bril op haar neus en een offerte in haar handen. Met de afstandsbediening zet Max het geluid zachter.

EMMA

Die gasturbines van Kemenade kosten zestigduizend!

MAX

Ja, en?

EMMA

Mijn tekenbevoegdheid gaat maar tot veertig.

MAX

(nuchter) Dan moet je dus naar Driessen voor een handtekening.

EMMA

(Beledigd) Waar zie je me voor aan?! Ik ben geen loopjongen. Hij is jonger dan ik!

MAX

Het gaat om een krabbel, mam. Je hoeft niet met hem naar bed.

EMMA

Ga jij even bij hem langs.

MAX

Waarom zou ik? Jij bent directeur Financiën.

EMMA

En wat houdt DAT nog in na de grote uitverkoop, die jij hebt gehouden?! We lopen hier voor spek en bonen bij. Veertigduizend! Je kunt er niet eens een fatsoenlijke auto van kopen.

MAX

Je bent zelf accoord gegaan met die functie.

EMMA

Anders had ik op straat gestaan!

MAX

En nu heb je een dak boven je hoofd. Dus waar maak je je druk om?!

EMMA

Hoe KUN je zo onnozel zijn?! Besef je wel wat je hebt aangericht?! Niet alleen heb je het levenswerk van je vader in één klap om zeep geholpen, je hebt ons ook uitgeleverd aan die bloeddorstige zus van je. Ze hoeft maar te kikken tegen Driessen en wij staan op straat! En jij zegt dat ik me niet druk moet maken!
Dit is de druppel voor Max.

MAX

(Met ingehouden, tomeloze woede) Weet je waar IK me druk om maak?! Dat ik ’s nachts geen oog dichtdoe, omdat ik op Anton lig te wachten. Dat ik langzaam gek word, omdat ik denk dat ik z’n voetstappen hoor. En iedere keer als de deur opengaat, ZIE ik hoe hij binnenkomt.
Hij komt overeind en is buiten zichzelf.

MAX (CONT.)

Terwijl ik weet dat het voorbij is. En toch bid ik, ja ik bid, dat dit een nachtmerrie is. Dat hij weer terugkomt. En DAT blijf ik hopen tot z’n lichaam gevonden is.
Hij zet de TV keihard aan en schreeuwt eroverheen:

MAX (CONT.)

Dus blijven ze zoeken. Al kost het me een vermogen. Totdat hij gevonden is. DAAR maak ik me druk om!! (Zacht) En jij hebt het over een handtekening?!
Hij valt terug op zijn stoel en zakt ineen.

COMMENTATOR (O.S.)

… Van de 26-jarige Nederlander is nog steeds geen spoor aangetroffen. Met Orion-vliegtuigen van de Nederlandse marine wordt inmiddels steeds verder in zuidelijke richting gezocht. Ook de Belgische en Franse kustwacht verlegden hun patrouillevluchten…
Emma is overdonderd door de uitbarsting. Ze loopt naar de televisie en zet hem zachter. Ze komt terug naar Max, die zijn gezicht in zijn handen heeft verborgen. Ze wil iets troostends zeggen, maar kan niets bedenken.

EMMA

Ik ehh… Ik ga die handtekening wel halen.
Ze draait zich om en verlaat het kantoor.