En daar sta je dan met je diploma
Scene 13-14


Astrid heeft de hele nacht doorgewerkt, maar herkent desondanks als enige de symptomen van een ernstig virus.

INT. SEH / GANG & ARTSENBALIE

CROSS: INT. ZIEKENHUIS / KAMER RONALD

In de gang voor behandelkamer 1: Heel behoedzaam worden twee handen met plastic handschoenen gereinigd met sodium hypochloriet. Vervolgens wordt een plastic schort afgedaan. Astrid heeft net Chris bezocht en trekt nu haar beschermende kleding uit. Door het venster van haar kap is haar hele gezicht te zien.

ASTRID

Hij gaat snel achteruit. Twee zakken per uur hebben we al nodig. Straks moet hij een tweede infuus.

Tegenover Astrid staat Irma met een felblauwe plastic zak met daarop een geel kruis. Hierin vangt ze voorzichtig alle uitgetrokken kleding op.

IRMA

Sorry voor gisteren. Je had groot gelijk. Als ik hem toen had weggestuurd...

ASTRID

Dat kon jij toch niet weten.

Weer een stilte, waarin Astrid haar kap afzet.

IRMA

Waarom wist jij het wel?

ASTRID

Ik heb het eerder gezien. In Zaïre. Een klein plaatsje aan de Likati-rivier.

Irma knikt. Even is Astrid in stilte bezig met het langzaam naar beneden rollen van haar beschermende bovenkleding, zonder dat de stof in contact komt met haar blote huid.

ASTRID (CONT)

Ik dacht dat ik ALLES kon genezen. Totdat ik het tegenkwam: Ebola.

Even stokken haar bewegingen, als ze het weer voor zich ziet:

ASTRID (CONT)

Een jochie had een dode aap gevonden en liet hem aan z'n vriendjes zien. Zij waren de eersten. Bloeden uit mond, neus en oren. Alsof ze gewoon wegsmolten.

Irma slikt iets weg.

ASTRID (CONT)

Toen hun familie, die er niets van begreep en huilend met hun kleintjes rondzeulden. De éen na de ander. Tot zelfs de medicijnman die nog uren om hun lichamen had gedanst. 120 zielen, fffff...

Ze maakt een wegvlieggebaar met haar hand.

ASTRID (CONT)

Daar sta je dan met je diploma.

Stilte waarin Astrid voor zich uitkijkt. Even lijken we het geluid van Afrikaanse trommen te horen. Irma is onder de indruk. Astrid rolt de bovenkleding verder naar beneden en stapt uit het pak dat vervolgens met de buitenkant naar binnen wordt gevouwen. Het pak verdwijnt in de plastic zak. Als laatste trekt Astrid haar plastic handschoenen uit.

IRMA

Waarom wilde je eigenlijk naar Afrika?

ASTRID

(zacht) Dat was iets persoonlijks.

Op de artsenbalie gaat de telefoon. Astrid gooit haar handschoenen in de zak en Irma knoopt hem vervolgens ook weer met handschoenen dicht.

CLAIRE

Astrid? Ronald aan de lijn.

Claire zit in het glazen kantoor over haar cursusboeken gebogen. Astrid verlaat de verboden zone en neemt de telefoon over bij de artsenbalie. In zijn kamer staat Ronald met de telefoon tegen zijn tafel geleund en pulkt aan het geraamte van meneer Pijnenburg.

RONALD

(Joviaal) Hoe doe je dat toch, Astrid?! Altijd weet je de spanning erin te houden. Duiken in het Noordzee-kanaal, de medische encyclopedie stelen uit de UB. En nou dit weer.

Bij de artsenbalie is Astrid gaan zitten.

ASTRID

(Glimlacht) Verlangen naar aandacht, denk ik.

RONALD

En die heb je! Het NOS-journaal, de BBC, CNN, niemand wil dit spektakel missen.

ASTRID

Vooral het tragische einde niet, zeker?


Meer teksten

14 Tagebücher des Ersten Weltkriegs

Exceptionnel, magnifique témoignage sur la Première Guerre mondiale

La revue Hérodote

Andere teksten

© Maarten van der Duin | wildwords, 2011-2021